7-

 
 
 

  

 

-

 

 
 

vicu

V: vica - vice - vici - vict - vicu

   

vīculus, ī m [demin. vicus] , C, L, Vlg. [B.32]

 

 
     
 

vīcus, ī m 1) , (vicos exurere C; per pagos vicosque T); 2) (vicum vendere C); 3) (omnis in urbe v. C); , (in vico angusto habitare Pt). [B.32]